Together - recenzja filmu. I, że cię nie opuszczę...bo cię zaabsorbuje...

Kino body horror’u zdaje się przeżywać ostatnimi laty swój renesans – na forach internetowych do dnia dzisiejszego wspominane są z czułością Zbrodnie przyszłości (2022), emocje dotyczące igieł i wypadających zębów z Substancji (2024) wciąż nie ostygły, regularni bywalcy świątyń X muzy mają jeszcze przed oczami widok porżniętych tasakiem stóp bohaterki Brzydkiej siostry (2025), a tu pojawia się pod koniec sierpnia kolejna propozycja dla degustatorów cielesnej grozy – Together (2025), debiut reżyserski Michaela Shanks’a.

Millie (Alison Brie) oraz Tim (Dave Franco) porzucają wielkomiejskie życie i osiedlają się w bukolicznej miejscowości. Ona nie jest w stanie pohamować swego entuzjazmu, on pozostaje sceptyczny. Podczas, gdy mężczyznę duszą poczucie bycia demaskulinizowanym, traumy z dzieciństwa i, dające coraz bardziej o sobie znać, lęki tanatyczne, kobiecie doskwiera zdystansowanie emocjonalne partnera i jego niechęć kreowania wraz z nią wizji wspólnej przyszłości. Każde z nich zamiata pod przysłowiowy dywan frustracje i rosnące poirytowanie „drugą połówką”. Obojga spotyka to (nie)szczęście wypicia wody z pradawnego źródła, znalezionego w tajemniczej jaskini. Od tego momentu, katastrofa wisi w powietrzu.

Twórcy chętnie korzystają z niekomfortowych zbliżeń i alienujących ujęć z ptasiej perspektywy i, mimo ich mnogości, nie wywołują u widzów wrażenia przesytu. Pulsacyjna, w odpowiednich momentach wycofana (nie na tyle, by o jej istnieniu zapomnieć), muzyka Cornela Wilczka współgra z dźwiękami zgrzytających piszczeli, przemieszczających się chrząstek, pękających stawów i rwących się tkanek miękkich.
Sytuacji w filmach, w którym jedno nie wierzy zapewnieniom drugiego o tym, że zachodzą wokół nich zjawiska wymykające się racjonalnemu poznaniu (nawet jeśli wszelkie znaki na ziemi i niebie świadczą o ingerencji sił nadprzyrodzonych), było wiele – w horrorach często przyjmują one karykaturalne formy. Tutaj, nie miałam wrażenia sztucznego kreowania konfliktów, nie zarzuciłam żadnemu z bohaterów ignorancji. To zasługa duetu Brie i Franco, kreujących na ekranie dość sympatycznych bohaterów.

Wśród przywar Together wymieniłabym na pierwszym miejscu nadmierną ekspozycję w dialogach. Widzom nie pozostaje nic do odkrycia, wszystkie sekrety doczekują się klarownych wyjaśnień. Twórcy poprzestają na powierzchownym traktowaniu puzzli filmowej układanki, balansując na granicy efekciarstwa. Podejmując się tematu body horror’u zachowali rażącą powściągliwość: jeśli już pojawia się na ekranie krew, to jest jej wybitnie mało; monstrualne byty opuszczają mroczne zakamarki kadru na kilka (w najlepszym przypadku kilkanaście) sekund; choreografia torturowanych działaniem złowieszczej energii ciał nie jest miażdżąca, jedynie poprawna.
Niektóre sceny, kwestie dialogowe czy zabiegi montażowe w Together przejawiają zabarwienie komediowe: czasem wzbudzają nikły uśmiech, nieraz wywołują efekt niekompatybilności względem całości. Horrorowe decorum zostaje doszczętnie rozbite kampowym finałem, który pozbawia cielesne aberracje wymiaru grozy. Niektórych to pozytywnie zaskoczy, innych może rozczarować.
Together to, jak na debiut reżyserski, solidna produkcja. Wielka szkoda, że stanowi danie filmowe pozbawione wyrazistego smaku, będące zjadliwe, a przecież – przy tak intrygującym koncepcie – powinno co najmniej wypalać przełyk.

Recenzja: Barbara Dutkowska
Zdjęcie: Monolith Films

Spodobał Ci się nasz artykuł? Sprawdź inne teksty!

Przeczytaj również: Słone lato – recenzja
Przeczytaj również: Diagnoza społeczeństwa w serialu Rezerwat
Przeczytaj również: Kapitan Ameryka: Nowy, wspaniały świat MCU?
Przeczytaj również: W pokoju obok- recenzja
Przeczytaj również: O czym mówią przedmioty – kilka słów o rekwizycie w Mów do mnie!
Przeczytaj również: Andor sezon 2 – czyli dojrzała opowieść o rozkwicie rebelii