Wystawa "Autoportrety" w MNW - nowy wymiar sztuki współczesnej

Władze Muzeum Narodowego w Warszawie (MNW) udostępniły stowarzyszeniu Przyjaciele MNW przestrzeń na nową wystawę czasową. Choć trudno będzie jej pobić rekordy popularności prac Józefa Chełmońskiego, to kolekcja “Autoportrety” z pewnością przyciągnie uwagę miłośników sztuki współczesnej. Wystawa, której pomysł zrodził się 5 lat temu, stanowi współczesną odpowiedź na analogiczną prezentację zorganizowaną 100 lat temu.

W hołdzie dawnej kolekcji

Inspiracją dla kuratorów wystawy była kolekcja hrabiego Ignacego Karola Korwin-Milewskiego, który sto lat temu zlecił szesnastu artystom, w tym Janowi Matejce i Teodorowi Axentowiczowi, stworzenie własnych wizerunków. Wśród nich była tylko jedna kobieta – Anna Bilińska. Wystawa „Autoportrety” stanowi hołd dla tej idei, jednocześnie wpisując się we współczesne poglądy na temat równouprawnienia. Na ekspozycji znajdziemy 20 prac – dziesięć dzieł stworzonych przez kobiety i dziesięć przez mężczyzn.

Wśród zaproszonych do udziału artystów i artystek znajdują się ikony polskiej sztuki współczesnej. Ich nazwiska są dobrze znane pasjonatom sztuki, co tylko potwierdza rangę tej wystawy. Wśród nich są: Paweł Althamer, Mirosław Bałka, Agnieszka Brzeżańska, Rafał Bujnowski, Barbara Felender, Izabella Gustowska, Zuzanna Janin, Łukasz Korolkiewicz, Katarzyna Krakowiak-Bałka, Zbigniew Libera, Rafał Milach, Jarosław Modzelewski, Agnieszka Polska, Katarzyna Przezwańska, Karol Radziszewski, Joanna Rajkowska, Wilhelm Sasnal, Jadwiga Sawicka, Aleksandra Waliszewska oraz Artur Żmijewski.

"Autoportrety" Wystawa — Fot. Bartosz Bajerski

Sztuka bez ograniczeń

Wystawa jest nie tylko przejawem równości, ale też nowoczesności. Artyści mieli pełną swobodę w wyborze medium. Zamiast ograniczać się do malarstwa, twórcy wykorzystali fotografię, rzeźbę, a także instalacje i multimedia. Dzięki temu “Autoportrety” oferują bogate spektrum form artystycznych, które ukazują, jak różnorodnie można podejść do tematu własnego wizerunku. Ekspozycja została podzielona na trzy części, z których każda w inny sposób interpretuje autoportret.

Oblicza artysty

Pierwsza część wystawy koncentruje się na bezpośrednim wizerunku twórcy, jego emocjach i doświadczeniach. Znajdziemy tu prace o charakterze tradycyjnym, jak obraz Jarosława Modzelewskiego, który przedstawia artystę przy pracy w pracowni. Ciekawym studium jest również seria 20 rysunków Rafała Bujnowskiego, który odbijał swoją twarz na papierze w różnych nastrojach, dając widzowi poczucie intymnej bliskości.

Dialog z wizerunkiem

Druga część, “Dialog z wizerunkiem”, prezentuje prace tych artystów, którzy uniknęli bezpośredniego ukazania siebie. Wyróżnia się tu dzieło Mirosława Bałki – pusta wnęka w ścianie o wymiarach ciała artysty, co stawia pytanie o rolę twórcy po tym, jak jego dzieło trafia do publiczności.

Sztuka i społeczeństwo

Ostatnia część, “Zaangażowanie społeczne”, skupia się na autoportretach, które wykraczają poza osobiste doświadczenia, komentując problemy społeczne i polityczne. Joanna Rajkowska stworzyła rzeźbę z odpadów, dedykując ją “wszystkim gatunkom, które unicestwiliśmy”, co stanowi silny komentarz do kryzysu klimatycznego. Rafał Milach, aktywnie zaangażowany w protesty społeczne, przedstawia serię 6 zdjęć swojego podbitego oka. W ten sposób zachęca do uważnego patrzenia na to, co dzieje się w otaczającym nas świecie.

Mimo pewnych dyskusyjnych prac (jak w przypadku dzieła Karola Radziszewskiego, które zdaje się być wtórne), wystawa “Autoportrety” jest spójną i intrygującą całością. Stanowi ona świetną okazję, aby poznać, a także docenić polską sztukę współczesną. Wystawa zachęca do pogłębionej refleksji, a także do zastanowienia się nad własnym odbiorem rzeczywistości.