Dziewczyna z igłą – baśń o samotności i przetrwaniu

Ludzie często szukają ucieczki w nowości – w nowych miejscach, w obcych ramionach, w ekscytacji nieznanym. To, co oswojone, szybko staje się nijakie, zwłaszcza gdy miłość blaknie, pozostawiając po sobie jedynie żal i samotność. W Dziewczynie z igłą samotność prowadzi bohaterkę na skraj desperacji, każe ignorować ostrzeżenia i podążać ścieżką, która może okazać się zgubna.

Dania, początek XX wieku, czasy powojennego chaosu. Karoline (Vic Carmen Sonne), młoda pracownica fabryki mundurów, nie ma w życiu wielu powodów do radości. Wyrzucona z mieszkania za niepłacenie czynszu, z mężem zaginionym na froncie, dryfuje w rzeczywistości, w której przyszłość jawi się jako pasmo kolejnych porażek. Wszystko się zmienia, gdy zwraca na nią uwagę syn baronowej Jørgen – dla dziewczyny to szansa na życie niczym z bajki. Bogaty mężczyzna oferuje jej małżeństwo i dostatek, lecz w rzeczywistości los szykuje dla niej coś zupełnie innego. Karoline zostaje sama, w ciąży, bez pracy i dachu nad głową.

Film, inspirowany historią jednej z najsłynniejszych duńskich morderczyń, nie koncentruje się na postaci samej Dagmar Overbye, lecz na mechanizmach społecznych, które mogły prowadzić kobiety do desperackich czynów. To opowieść o przetrwaniu, o brutalnej rzeczywistości, w której kobieta niemająca środków do życia zostaje zepchnięta na margines.

Reżyser Magnus Von Horn, Szwed z obywatelstwem polskim, tworzy dzieło niezwykle dopracowane – nie tylko pod względem narracyjnym, ale i wizualnym. Co ciekawe, film kręcono w Polsce, a w produkcję zaangażowano wielu polskich twórców. Historia balansuje na granicy gatunków – mamy tu elementy gotyckiej baśni, surowego dramatu i psychologicznego horroru, w czym można dostrzec inspiracje twórczością Roberta Eggersa czy mrocznymi opowieściami braci Grimm.

Na szczególne wyróżnienie zasługuje dynamika między bohaterkami – relacja Karoline i postaci granej przez Trine Dyrholm jest napięta i pełna niejednoznacznych emocji. Vic Carmen Sonne, w głównej roli, daje występ zapadający w pamięć – jej twarz, naznaczona bólem i żalem, wydaje się jak żywcem wyjęta z ekspresjonistycznego obrazu. Przypomina nam, że jej postać jest jednocześnie ofiarą i obserwatorką własnego losu – tak jak widzowie, którzy towarzyszą jej w tej przerażającej podróży.

Za pięknymi kadrami, estetyką wizualną i spójnością obrazów stoją polscy twórcy, w tym Michał Dymek, który zadbał o to, by wizualna warstwa filmu odgrywała kluczową rolę w budowaniu emocji – minimalistyczna, czarno-biała stylistyka doskonale współgra z ciężarem historii. Film zdaje się rozpoczynać niczym klasyczna baśń o Kopciuszku – uboga dziewczyna spotyka księcia, który może odmienić jej życie – jednak szybko podąża w kierunku znacznie mroczniejszym, szokującym, pełnym desperacji i tragedii.

Dziewczyna z igłą to film, który nie daje o sobie zapomnieć. Hipnotyzuje, niepokoi i pozostawia widza w oszołomieniu. To historia o samotności, która prowadzi na skraj przepaści – i o społeczeństwie, które chętnie odwraca wzrok od tych, którzy najbardziej potrzebują pomocy.

Dziewczyna z igłą:
Dania, Polska, Szwecja 2024, 123’
reż. Magnus Von Horn, prod. Malene Brenkov, Mariusz Włodarski, Marta Krymarys, scen. Michał Dymek
Lava Films, Nordisk Film Sweden, EC1 Łódź, Dolnośląskie Centrum Filmowe
obsada: Vic Carmen Sonne, Trine Dyrholm, Besir Zeciri, Joachim Fjelstrup

Recenzja: Julia Gunerka
Zdjęcia: Gutek Film

Spodobał Ci się nasz artykuł? Sprawdź nasze inne filmowe recenzje:
Przeczytaj również: Better Man- recenzja
Przeczytaj również: Dr. House – recenzja serialu
Przeczytaj również: SE7EN – 30 lat później
Przeczytaj również: Innego końca nie będzie – recenzja filmu
Przeczytaj również: Last Swim – recenzja, która udowadnia, że prostota może zachwycać!
Przeczytaj również: Misie 2025 – czyli opowieść o związkach w niekonwencjonalnym wydaniu
Przeczytaj również: Arcane sezon 2 – recenzja serialu