CAPO - recenzja filmu. Kiedy zacierają się granice

Ten debiutancki obraz wyreżyserowany przez Roberta Kwilmana to surowe odbicie rzeczywistości, która, powiedzmy sobie szczerze, nie dotyczy większości z nas w sposób bezpośredni. Żyjąc w codziennym pośpiechu nieczęsto dajemy sobie okazję do przemyślenia sytuacji pracowników przybywających do Naszego kraju z przeróżnych zakątków całego świata. Film ten stawia widza w pułapce bez wyjścia, chociaż my możemy opuścić salę kinową w każdym momencie, a bohaterowie których obserwujemy są zamknięci w nowej rzeczywistości niczym więźniowie.

Od pierwszej sceny na wielkim ekranie splatają się losy czwórki świeżo przybyłych do Polski z Ameryki Łacińskiej osób. Grupa dwóch kobiet i dwóch mężczyzn skuszonych fałszywymi zapewnieniami agencji pracy o zatrudnieniu w hotelu, na dobrych warunkach i z godnym wynagrodzeniem musi zmierzyć się ze zgoła inną rzeczywistością. Ich przewodnikiem i szkoleniowcem zostaje Adrian (w tej roli debiutujący Daniel Jimenez), który w chłodny, a wręcz stoicki sposób mierzy przybyszów z brutalną prawdą.

83 minuty projekcji przepełnione są surową ciasnotą, która wzmaga w widzach poczucie bezradności i dobitnie uświadamia jak mali stają się ludzie w obliczu widma zaoszczędzonych pieniędzy. Jako głównego antagonistę obserwujemy na ekranie Sebastiana Stankiewicza (w roli Przemka), który jako właściciel firmy zatrudniającej na czarno, nie ma żadnych skrupułów w podejmowaniu swoich kolejnych decyzji.

„Capo” nie jest filmem, który ma nam dostarczyć rozrywki. Jest filmem, który ma nas zmusić do refleksji i obudzenia w sobie pokładów empatii. Szczególnie, że jak już wspomniałam, poruszana tematyka nie jest powszechnie znana i omawiana w debacie publicznej. Gwarantuję, że wstając z wygodnego fotela i wychodząc z sali kinowej pozostanie z Wami ziarenko niepewności i troski o losy tych, których oglądaliśmy na ekranie. I to jest właśnie cel tego filmu- zamazanie naszej obojętności i zastąpienie jej zainteresowaniem na drugiego człowieka z jednoczesnym odrzuceniem dzielących nas różnic.

Recenzja: Katarzyna Białek
Zdjęcia: materiały prasowe

Spodobał Ci się nasz artykuł? Sprawdź inne teksty!

Przeczytaj również: Czasoprzestrzeń pamięci – film “Dahomey” pod lupą
Przeczytaj również: Drugi sezon Squid Game – między rzeczywistością i fikcją
Przeczytaj również: Andor sezon 2 – czyli dojrzała opowieść o rozkwicie rebelii
Przeczytaj również: Film „Wąwóz” – gdy miłość rodzi się w cieniu tajemnicy
Przeczytaj również: Ballerina – film z uniwersum Johna Wicka – recenzja
Przeczytaj również: 15 seriali, które ukształtowały dzieciństwo – magia, przyjaźń i przygody z Disney Channel
Przeczytaj również: Dziewczyna z igłą – baśń o samotności i przetrwaniu