„Grand Tour” Miguela Gomesa, film roku 2025?

Czy to najlepszy film 2025 roku?

Bardzo możliwe. Nie widziałam w tym roku nic równie szalonego, dziwnego, wywrotnego i jednocześnie… po prostu pięknego. To nie jest film, który się po prostu ogląda – to film, który się odczuwa całym sobą. Długo zostaje pod powiekami, w muzyce, która chodzi za nami przez kolejne dni, i w tych dziwnych pytaniach, które nagle zaczynamy sobie zadawać. Czy to była podróż? Ucieczka? Miłość? A może tylko sen? Właśnie dlatego muszę o nim napisać. Bo to nie tylko najlepszy film tego roku – to jedno z tych doświadczeń, które warto komuś polecić z serca.

Dźwięki, które zostają z nami

Myśląc o „Grand Tour”, natychmiast wracam myślami do muzyki – tej hipnotyzującej, przypominającej kompozycje Alberta Iglesiasa z filmów Almodóvara. Jestem pewna, że jeszcze długo będzie mi towarzyszyć po seansie. Myślę też o bohaterach – tak charakterystycznych, że trudno będzie o nich zapomnieć. Ich kreacje aktorskie staną się punktem odniesienia dla wielu kolejnych produkcji. Czy ktoś w tym roku zdoła im dorównać?

okładka - „Grand Tour” Miguela Gomesa — Źródło: onet.pl

Jak wspomnienie, które nie jest nasze

„Grand Tour” to film, który ogląda się jak cudze wspomnienia. Jakbyśmy zajrzeli do ukrytego kuferka pełnego pamiątek po chwilach, których nie przeżyliśmy, ale które mimo to budzą emocje. Pamiątki ludzi, których nie znamy – a jednak, może skoro znamy ich wspomnienia, to trochę znamy i ich samych?

Szaleństwo gatunków i formy

Film przeskakuje między konwencjami – raz przypomina kronikę, raz film przyrodniczy, za chwilę niemy, po czym wchodzi w klasyczną fabułę. Ten gatunkowy miszmasz tylko podbija jego surrealistyczny charakter. Całość jest totalnie zwariowana, zabawna i… nieprzewidywalna. Nie mamy pewności, co jest prawdziwe, a co tylko projekcją.

Niezwykła podróż dwojga (nie)kochanków

Historia opowiada o podróży przez Azję – ale nie takiej zwyczajnej. To ucieczka narzeczonego, Edwarda, przed swoją narzeczoną Molly. Ta jednak, kierując się tylko intuicją, w magiczny sposób zawsze jest o krok za nim. Choć Edward robi wszystko, by ją zgubić, ona wciąż go odnajduje. Ich podróż nie jest więc wspólną przygodą, ale nieustannym pościgiem.

Intymne źródła inspiracji

Miguel Gomes znalazł pomysł na film w książce, którą czytał krótko przed własnym ślubem. Z pozoru niezbyt romantyczna historia – idealna, by zasiać wątpliwości co do instytucji małżeństwa – stała się listem miłosnym do jego ukochanej. I to jednym z piękniejszych, jakie można sobie wyobrazić.

Film ukazuje miłość w całej jej szalonej, niespójnej, emocjonalnej krasie. To obraz relacji, o jakiej wielu z nas gdzieś po cichu marzy – intensywnej, niepokornej, głębokiej. Pomimo pozornego tragizmu, bije z niej ciepło, czułość i uznanie dla tego, co w drugiej osobie najpiękniejsze.

Kino, które trzeba poczuć

„Grand Tour” warto obejrzeć – najlepiej w kinie. Tam muzyka wybrzmi najpełniej, a my całkowicie zanurzymy się w tej wyjątkowej, szalonej opowieści o miłości. Poświęćcie jej chwilę. Przejedźcie razem z bohaterami przez kraje Azji i pozwólcie sobie na odrobinę szaleństwa. Nie tylko miłosnego.

Recenzja: Ula Ożarowska
Redakcja: Wiktoria Abramowicz

Spodobał Ci się nasz artykuł? Sprawdź inne teksty!

Przeczytaj również: Wrooklyn Zoo – recenzja filmu
Przeczytaj również: Film Love Lies Bleeding – analiza nieszczęśliwego romansu
Przeczytaj również: The Brutalist (2024) – recenzja filmu
Przeczytaj również: The Royal Hotel – recenzja!
Przeczytaj również: Przed wschodem słońca – recenzja filmu
Przeczytaj również: Minghun – jak zmierzyć się z pustką i samotnością
Przeczytaj również: Arcane sezon 2 – recenzja serialu