Stan Borys – legenda polskiej sceny muzycznej, artysta wszechstronny, poeta. Jego życie to pasjonująca opowieść o nieustannym dążeniu do artystycznej doskonałości – od młodzieńczych fascynacji teatrem i poezją, przez pionierskie dokonania w polskim rocku, aż po międzynarodową karierę i życie na dwóch kontynentach. Jak wyglądała jego droga od skromnych początków w Rzeszowie do scen w Polsce i Stanach Zjednoczonych? Jakie utwory uczyniły go niezapomnianym? Odkryj niezwykłą historię człowieka, który swoją twórczością wzrusza i inspiruje kolejne pokolenia.
Historia Stana Borysa
Stanisław Guzek, znany szerzej jako Stan Borys, urodził się 3 września 1941 roku w Załężu koło Rzeszowa. Już od najmłodszych lat interesował się muzyką i poezją, ucząc się gry na gitarze oraz klarnecie. Brał także udział w licznych konkursach recytatorskich, zdobywając czołowe miejsca na ogólnopolskich konkursach. Jego zamiłowanie do sztuki doprowadziło do tego, że od 1958 roku związał się z rzeszowskim Teatrem Rybałtów, gdzie w wieku 17 lat zagrał główną rolę w sztuce Cyrulik sewilski.
W 1960 roku był studentem – a ostatecznie absolwentem – wydziału teatralnego na Uniwersytecie Ludowym we Wzdowie. Po ukończeniu studiów można było go zobaczyć na scenie Teatru Poezji w Rzeszowie. Podczas odbywania służby wojskowej w pierwszej połowie lat 60. miało miejsce wydarzenie pokazujące jego twórczy charakter, który niewątpliwie wpłynął na jego późniejszą karierę muzyczną – założył wówczas amatorski teatrzyk poezji.
To „tworzenie” czegoś własnego musiało mu się spodobać, ponieważ po zakończeniu służby wojskowej założył teatrzyk Symbol w Studium Nauczycielskim w Rzeszowie. Wtedy też osiągnął jeden z pierwszych sukcesów – wraz z teatrzykiem zajął trzecie miejsce na przeglądzie teatrzyków studenckich za swój pomysł i reżyserię sztuki Przedawnienie.
W tych latach zainteresował się także poezją. Pisanie dobrze mu wychodziło, o czym świadczy fakt publikacji jego utworów w Nowinach Rzeszowskich oraz otrzymanie nagrody w Turnieju Jednego Wiersza. Guzek tworzył. Tworzył coraz więcej. Jak to się stało, że zaczął tworzyć muzykę?
Stan Borys – muzyka
W sierpniu 1965 roku założył zespół bigbitowy z gitarzystą i wokalistą Tadeuszem Nalepą. Nazwali go dość kontrowersyjnie jak na tamte czasy – Blackout. Pierwszy występ zespołu nastąpił niedługo potem, bowiem już 3 września 1965 roku zagrali w rzeszowskim klubie „Łącznościowiec”.
Skład zespołu zmieniał się, jednak ostatecznie grali w nim: Tadeusz Nalepa, Mira Kubasińska, Stanisław Guzek, Krzysztof Dłutkowski, Robert Świercz i Józef Hajdacz. Choć grupa nie działała długo – w 1967 roku została rozwiązana – zdążyła nagrać album Blackout oraz kilka mniejszych wydawnictw. Najbardziej znanym utworem zespołu jest Anna, wykonywana później solowo przez Stana Borysa.
W 1968 roku Stan Borys podjął współpracę z zespołem Bizony. Rok później wspólnie wydali album To ziemia. Krążek łączył elementy charakterystyczne dla polskiej muzyki lat 60. – bigbitu i jazzu. Otwierający album utwór To ziemia stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych w dorobku Stana Borysa.
Lata 70. były niezwykle płodnym okresem w jego karierze artystycznej. Występował na wielu festiwalach i konkursach, osiągając wysokie miejsca. Mowa tu chociażby o Festiwalu Piosenki Bratysławska Lira, Międzynarodowym Festiwalu Varietées w Rennes, Festiwalu w Ostendzie czy Song Olimpiad w Atenach. Mimo licznych występów znajdował także czas na tworzenie muzyki. W tym okresie powstały takie albumy jak: Krzyczę przez sen (1970), Szukam przyjaciela (1974) oraz Stan Borys (1975).
Stan Borys nie zapomniał jednak o teatrze – występował w Teatrze Syrena w Warszawie. Mało kto potrafiłby pogodzić tyle aktywności naraz, a Guzek robił to z sukcesem. Można odnieść wrażenie, że wszystko, czego się dotykał, wykonywał z ogromną pracowitością i skutecznością.
W 1975 roku zakończył się jednak pewien rozdział. Stan Borys odszedł z Teatru Syrena i niedługo później wyjechał z Polski do Stanów Zjednoczonych. Pracował tam jako taksówkarz, jednak nie porzucił swojej miłości do muzyki. Kontynuował działalność artystyczną, występując w klubach polonijnych w New Jersey i Nowym Jorku. W tamtych latach najmocniej angażował się w działalność teatralną.
W 2004 roku wystąpił na Festiwalu w Syracuse, jednym z największych polskich festiwali w północno-wschodniej części Stanów Zjednoczonych. Niewiele jednak wiadomo o jego twórczości z tamtego okresu.
Od 2004 roku Stan Borys mieszka zarówno w polskich Łomiankach, jak i w amerykańskim Las Vegas. Częściowy powrót do Polski sprawił, że w 2006 roku podjął współpracę z wrocławskim zespołem Imię Jego 44. W 2007 roku ukazał się singiel Znieczulica, będący efektem tej współpracy. Dzięki temu jego twórczość została odświeżona i trafiła do nowych kręgów odbiorców, łącząc klasyczne brzmienia z nowoczesnymi aranżacjami.
W ostatnich latach artysta zmagał się z problemami zdrowotnymi, które wpłynęły na jego aktywność artystyczną. Mimo to, w miarę możliwości, kontynuuje swoją działalność twórczą.
Stan Borys to artysta o niezwykle bogatym dorobku, którego kariera obejmuje zarówno teatr, jak i muzykę. Jego bogata historia inspirowała kolejne pokolenia. Mimo przeciwności losu, wciąż pozostaje symbolem pasji, pracowitości i nieustannego dążenia do artystycznej doskonałości.
Stan Borys – Ciekawostki
- W 2024 roku Stan Borys był gościem siódmego odcinka programu Szansa na sukces. Opole 2024, gdzie młodzi artyści wykonywali jego utwory, oddając hołd jego twórczości.
- Stan Borys wyznaje taoizm. Od młodości interesuje się kulturą hinduską i praktykuje jogę.
- W 2001 roku przetworzony fragment jego utworu Chmurami zatańczy sen został wykorzystany w refrenie piosenki Głucha noc rapera Pei.
- Został czterokrotnie odznaczony: Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Odznaką Honorową „Zasłużony dla Województwa Podkarpackiego”.
- Wystąpił w dwóch filmach: Uciec jak najbliżej (1972) oraz Historia polskiego rocka (2008).
- Stan Borys jest autorem książki Daleko donikąd, w której przedstawia swoją poezję.
Opisał: Paweł Skarzyński
Zdjęcia: Facebook artysty
Spodobał Ci się nasz artykuł? Sprawdź inne muzyczne nowinki!
Przeczytaj również: Robert Gawliński i wilki
Przeczytaj również: Wojciech Waglewski – historia muzyka
Przeczytaj również: Wojciech Gąssowski – muzyka która grała na prywatkach
Przeczytaj również: Recenzja płyty Krystyny Prońko
Przeczytaj również: Czadoman – ruda tańczy, my słuchamy
Przeczytaj również: Zanim zniknęli – czy słuchamy jeszcze tych artystów?