Jak wyglądała kariera muzyczna Lilu? Początki i sukcesy

Klasyczne wykształcenie muzyczne, rapowe początki, soulowy zwrot i ambitne projekty zespołowe – droga Lilu nie była oczywista ani jednowymiarowa. Aleksandra Agaciak przez lata konsekwentnie zmieniała brzmienie i środowisko, budując karierę opartą na solidnych podstawach i artystycznych decyzjach, które nie zawsze wpisywały się w schematy polskiej sceny muzycznej.

Lilu – historia

Lilu, a właściwie Aleksandra Agaciak, urodziła się 26 grudnia 1981 roku w Łodzi. Jej muzyczna przygoda zaczęła się bardzo wcześnie – od najmłodszych lat uczyła się muzyki. Już w wieku sześciu lat grała na flecie, a następnie ukończyła Państwową Szkołę Muzyczną I stopnia w Łodzi w klasie skrzypiec. Jej muzyczna droga od początku kierowała ją w stronę profesjonalnej kariery. Zdobyła solidne podstawy – zarówno teoretyczne, jak i praktyczne.

Agaciak przez wiele lat była także członkinią Harcerskiego Zespołu Artystycznego Krajki. Wraz z zespołem zdobywała nagrody na festiwalach krajowych i międzynarodowych. Zarówno szkoła muzyczna, jak i działalność w Krajkach były niezwykle istotnymi etapami w jej rozwoju. Dały jej wiedzę, doświadczenie oraz pewność siebie, które okazały się ważne w dorosłym życiu.

Dorosłość Aleksandra Agaciak rozpoczęła od dalszej edukacji artystycznej. Studiowała śpiew na Wydziale Jazzu i Muzyki Rozrywkowej Akademii Muzycznej w Katowicach. Ukończyła również studia aktorskie w Wyższej Szkole Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi oraz filologię hiszpańską z amerykanistyką na Uniwersytecie Łódzkim.

Zdobyła więc szeroką wiedzę nie tylko z zakresu muzyki, lecz także szeroko pojętej sztuki i humanistyki, co w zawodzie muzyka ma duże znaczenie. Jej wykształcenie przyniosło efekty, choć sukces nie pojawił się od razu. Tworzyć zaczęła już w 1997 roku, mając 16 lat. Pierwsze kroki w rapie i hip-hopie stawiała w kolektywach oraz mniejszych projektach pod różnymi nazwami, zanim przyjęła pseudonim „Lilu” i rozpoczęła działalność solową.

Lilu – muzyka

Profesjonalną działalność muzyczną rozpoczęła w 2005 roku. Pojawiała się jako gościnna wokalistka na różnych wydawnictwach, m.in. „Czarny piątek” u boku Łony oraz „Muzyka miejska”.

Lilu & Łona – Mów do mnie

Swój pierwszy solowy album wydała w 2008 roku. Płyta zatytułowana „LA” ukazała się 19 września 2008 roku nakładem MaxFloRec. Znalazło się na niej 16 utworów, a w nagraniach wzięli udział znani artyści, m.in. Rahim i Łona. Współpraca z cenionymi muzykami już na początku kariery umocniła jej pozycję i pokazała, że Lilu ma potencjał, by osiągnąć znaczące miejsce na polskiej scenie muzycznej.

„LA” – jak można było wnioskować po wcześniejszych współpracach – utrzymane było w klimacie hip-hopu. Aleksandra Agaciak, pracując nad drugim albumem, zaskoczyła jednak słuchaczy i skręciła w zupełnie inną stronę. 2 grudnia 2011 roku wydała płytę „C/A”, która stanowiła wyraźne odejście od stylu, z którego wcześniej była znana jako Lilu. Projekt ten utrzymany był w stylistyce soulowej i R&B, pokazując jej większą wszechstronność wokalną oraz muzyczną dojrzałość.

Po tych doświadczeniach i de facto sukcesach Agaciak kontynuowała swoją drogę artystyczną, dołączając do ambitnych projektów muzycznych. Występowała w zespole Morowe Panny, a następnie w Panny Wyklęte, z którym nagrała kilkanaście albumów. Projekty te miały charakter historyczno-patriotyczny i znacząco poszerzyły spektrum jej działalności artystycznej.

Lilu & Cheeba – Kocham Kocham Kocham

Doświadczenia wyniesione z pracy nad „C/A” przełożyły się również na sukcesy chóralne. W 2012 roku, po dołączeniu do Jazzowego Chóru Wytwórni, zdobyła pierwsze miejsce w kategorii „Gospel i muzyka rozrywkowa” na XVI Łódzkim Festiwalu Chóralnym Cantio Lodziensis oraz pierwsze miejsce w kategorii „gospel/spiritual” na międzynarodowym festiwalu chóralnym Seghizzi International Choral Singing Competition we Włoszech.

Największe hity artystki

Ostatnia solowa płyta Lilu, zatytułowana „Outro”, ukazała się w 2015 roku. Już w założeniu miała być zamknięciem jej rapowej, solowej ścieżki artystycznej. Album stylistycznie nawiązywał do debiutanckiego „LA” – powrócił rapowy klimat oraz wyraziste współprace. Na płycie pojawili się m.in. Zeus, Fokus i Ten Typ Mes.

• Kocham Kocham Kocham (z Cheeba)
• Spacer (z Kleszcz & Dino)
• Coś Dobrego, Coś Złego (z Okoliczny Element, Reno)
• Mama mówiła
• Kobiety (z Reno)
• Pod paznokciem (z Straho)

Lilu zostawiła po sobie konkretny katalog płyt i utworów, które nadal funkcjonują wśród słuchaczy. To wystarczające podsumowanie drogi artystki, która po prostu robiła swoje – w różnych odsłonach, ale zawsze świadomie i dobrze.

Opisał: Paweł Skarzyński
Zdjęcia: Fb artystki

Przeczytaj również:  Margaret, Siniaki i cekiny – recenzja
 Przeczytaj również:  Tau „Remedium II”. Druga odsłona rapowego świadectwa
Przeczytaj również:  Sachiel duet muzyczny, który łączy ludzi
 Przeczytaj również:  Smolasty – Duże oczy zrobiły duże liczby
 Przeczytaj również:  Robert Gawliński i wilki 
 Przeczytaj również:  Jacko Brango – gitarowy pop i rock