Dorota Miśkiewicz – jazzowa podróż przez rodzinne nuty

Jazz to nie tylko gatunek – to sposób czucia świata. W jego improwizowanych liniach mieści się czułość, bunt, dziedzictwo i intymność. Dla Doroty Miśkiewicz jazz stał się nie tyle wyborem artystycznym, co naturalnym językiem – odziedziczonym, oswojonym i przepisanym na własnych warunkach.

Dorota Miśkiewicz – historia

Dorota Miśkiewicz urodziła się 12 września 1973 roku w Kłodzku. Wychowywała się w rodzinie tętniącej muzyką. Miała bardzo silne zaplecze muzyczne – jej ojciec, Henryk Miśkiewicz, to ceniony saksofonista jazzowy, a matka z wykształcenia była pianistką. Można powiedzieć, że dorastając w takiej rodzinie, szanse na zostanie muzykiem znacznie wzrastały, co potwierdza fakt, że brat Doroty Miśkiewicz został słynnym perkusistą.

Muzyka w domu rodzinnym Doroty nie ograniczała się jedynie do zawodowej działalności rodziców, lecz przejawiała się również w innych sferach życia codziennego. Dojrzała już artystka wspomina młodość pozytywnie, pamiętając, jak dużą rolę odgrywała wówczas muzyka. Gdy całą rodziną jeździli na wakacje, słuchali muzyki z licznych płyt, które kupował ojciec; w okresie świątecznym siadali przy pianinie i wspólnie grali kolędy; a w listach, które do siebie pisali, opisywali emocje towarzyszące muzycznym wydarzeniom. Muzyki było więc dużo – co niewątpliwie wpłynęło na zainteresowania Doroty.

Dorota Miśkiewicz szczególnie upodobała sobie grę na skrzypcach. Uczyła się jej nie tylko w domu – jej edukacja była również związana z muzyką. Przez wiele lat uczęszczała do szkoły muzycznej. Ten okres wspomina jednak jako bardzo stresujący – nauczyciele wprowadzali surową dyscyplinę, a egzaminy końcowe miały weryfikować jej talent. Ostatecznie poradziła sobie z tymi wyzwaniami i kontynuowała edukację muzyczną. Po maturze rozpoczęła studia na Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie (obecnie Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina), które ukończyła w 1997 roku w klasie skrzypiec. Choć z czasem skupiła się bardziej na śpiewaniu, to instrumentalne wykształcenie dało jej solidne podstawy techniczne i teoretyczne.

Dorota Miśkiewicz – muzyka

Jeszcze w trakcie studiów Dorota Miśkiewicz po raz pierwszy spróbowała swoich sił w profesjonalnym tworzeniu muzyki. W 1994 roku rozpoczęła współpracę z Włodzimierzem Nahornym – znanym polskim muzykiem jazzowym. W jego sekstecie była wokalistką, co pozwoliło jej rozwinąć umiejętność improwizacji i technicznej precyzji scenicznej.

Dorota Miśkiewicz nagrała z Włodzimierzem Nahornym cztery ważne płyty, na których występowała jako wokalistka i skrzypaczka. Były to albumy o różnorodnej tematyce – jedna z płyt zawierała kolędy, inna natomiast interpretacje tryptyku Myths. Wszystkie cztery utrzymane były jednak w stylistyce jazzowej. Ta tematyczna różnorodność albumów wyraźnie nauczyła Miśkiewicz elastyczności w tworzeniu jazzu.

Po ukończeniu Akademii Muzycznej Miśkiewicz zaczęła coraz bardziej skupiać się na śpiewaniu, traktując wokal jako swój główny środek wyrazu. Udzielała się również jako chórzystka i wokalistka wspierająca – m.in. u boku znanego muzyka Grzegorza Turnaua.

Dorota Miśkiewicz – Poza czasem

W 2002 roku postanowiła wydać swój debiutancki, autorski album muzyczny. W tym celu założyła zespół Dorota Miśkiewicz Goes To Heaven. Wspólnie z zespołem spełniła swoje marzenie, publikując pierwszą płytę zatytułowaną Zatrzymaj się. Znalazło się na niej jedenaście utworów, z których większość powstała w całości na podstawie tekstów i muzyki autorstwa Doroty. Zatrzymaj się okazało się sporym sukcesem – zdobyło nominację do nagrody Fryderyka w kategorii „Jazzowy Album Roku” i zostało docenione przez krytyków muzycznych.

Po tak dobrym przyjęciu Miśkiewicz niejako musiała kontynuować działalność artystyczną. Już trzy lata później, w 2005 roku, wydała swój drugi album zatytułowany Pod rzęsami. Była to pierwsza płyta sygnowana wyłącznie jej nazwiskiem – artystka zrezygnowała z koncepcji stałego zespołu.

Trzy lata później, w 2008 roku, ukazał się kolejny album – Caminho. Za tę płytę Miśkiewicz została nominowana do Fryderyków w dwóch kategoriach: „Wokalistka Roku” oraz „Album Roku Pop”. Caminho to kolejny sukces w jej dorobku, m.in. dzięki jednemu z najpopularniejszych utworów w jej karierze – Um Pincelada. Piosenka ta, pełna wyjątkowego klimatu, skradła serca fanów, a jej wyjątkowość podkreślił gościnny występ Cesárii Évory – legendy muzyki z Wysp Zielonego Przylądka. Album był silnie inspirowany brzmieniem krajów lusofonicznych – pojawiały się w nim elementy bossa novy, samby czy morny, czyli stylów wywodzących się z Brazylii, Portugalii i właśnie Wysp Zielonego Przylądka. Um Pincelada szczególnie przybliżyła polskim słuchaczom ten gatunek muzyki.

Dorota Miśkiewicz – Um Pincelada

W kolejnych latach Miśkiewicz regularnie publikowała nowe albumy, które stylistycznie bywały bardzo różnorodne – co zawdzięcza między innymi doświadczeniu zdobytemu podczas współpracy z Włodzimierzem Nahornym. Można odnieść wrażenie, że artystka, mimo już bogatego dorobku muzycznego, nie zwalnia tempa. Regularnie dostarcza swoim fanom nową muzykę, która niezmiennie odznacza się wysoką jakością, a jej głos wciąż zachwyca pięknem i wyjątkowym charakterem.

Albumem, który zdecydowanie warto wyróżnić, jest płyta Nasza miłość. Jej premiera miała miejsce w 2021 roku i był to pierwszy wspólny projekt Doroty Miśkiewicz oraz jej ojca, saksofonisty Henryka Miśkiewicza, przygotowany jako prezent na jego 70. urodziny. Wcześniej wokalistka współpracowała już ze swoim bratem, Michałem. Pokazuje to, że mimo odniesionego sukcesu Dorota Miśkiewicz nie zapomniała o najważniejszych wartościach, potrafiąc łączyć miłość do muzyki z miłością do rodziny.

Historia Doroty Miśkiewicz to niezwykle inspirująca podróż pełna poszukiwań, prób, eksperymentów oraz głębokiego przywiązania do wartości rodzinnych. Choć we współczesnym społeczeństwie coraz częściej mówi się o zaniku autorytetów, jej postawa i twórczość są dowodem na to, że wrażliwość, konsekwencja i wierność własnym wartościom wciąż mają ogromne znaczenie. Z pewnością jest osobą, którą warto się inspirować.