Dodaj wydarzenie
Kalendarz
Moje konto
Kim był facet w średnim wieku z cotygodniową rubryką w znanej gazecie, który zachwycił świat swoją brudną prozą i poezją rzadko różniącą się od prozy czymś więcej niż budową?
Charles Bukowski, pornografista, stary świntuch, oblech, świnia, mizogin, a jego zamiłowanie do alkoholu jest do dziś bardziej słynne niż dzieła, które napisał. Te słowa są parafrazą postów i artykułów, które przejrzałem, przygotowując się do recenzji tej książki.
A więc postawmy sprawę jasno! Jaki był naprawdę? Jak sam twierdził, oddał swojej prozie 95% prawdy i szczyptę dopieszczenia fikcją. Czemu można chyba wierzyć, zwłaszcza po lekturze Wspomnień Scarlet, które napisała słynna muza Buka Pamela – szalona dwudziestotrzylatka, która ostro pijana i naćpana chcąc dać przyjaciółce największy prezent (spotkanie z idolem), zadzwoniła do Bukowskiego…
O zmarłych dobrze albo wcale – tego na pewno nie musicie się obawiać po tym dziele, ponieważ Pam pragnie pokazać Charlesa w pełnej krasie – od starych demonów przez twarz przypominającą mapę piekła po najsmutniejsze oczy na świecie.
Kim była Pamela Wood?
Bukowski pisał wiele o kobietach, aż tak wiele, że poświęcił im jedną ze swoich książek Kobiety. Tym razem mamy możliwość zajrzeć za kulisy z drugiej strony i dowiedzieć się prawdy, a może to nadal tylko czyjaś perspektywa? Niemniej zagłębimy się w tę historię i zobaczymy młodymi oczami intensywność i burzliwość związku dwudziestotrzyletniej Pameli z 55-letnim starym dziadem, który mieszkał w szemranej dzielnicy; w historię związku, w której progach Bukowski wita nas z nożem, pytając, a raczej warcząc: „kto tam?”, przez miłosne wiersze wciskane w szparę w drzwiach, aż po martwe szalone oczy w obsesyjnej nieufności, która przeradzała się w agresję.
Zaczęło się magicznie, by zakończyć się prozaicznie…
Historia poznania naszej parki brzmi niewiarygodnie, wręcz bajkowo, zwłaszcza dziś, gdy w Nowym Jorku usunięto ostatnią publiczną budkę telefoniczną. A jednak… Przypadkowe spotkanie zrodzone z szalonego pomysłu, otarte o szarą rzeczywistość, że gdyby nie upartość Pam, urwałby się film i marzenie pozostałoby nim dalej, a tak przerodziło się w dwuipółletnią relację pełną wzlotów i upadków. Mimo to intryguje połączenie intensywnego uczucia Charlesa i Pam, która co rusz uciekała od niego na kilka dni z rzędu, by spróbować na nowo poskładać życie w całość, przyciąga i wciąga na dłużej. Sama historia podana jest w sposób lekki i przyjemny, przekazując czytelnikowi kilka barw z palety codzienności, którą znamy z rozdziałów Kobiet. Osobiście odniosłem wrażenie, że autorka odnosiła się bardziej do tego, co już opisał wiele lat wcześniej Bukowski w tejże książce niż spisała coś całkowicie nieznanego. Może to dlatego tak mnie zahipnotyzowała. W końcu każda relacja ma dwie perspektywy i dopiero teraz czytelnik może czuć się zaspokojony.
Za kulisami poezji – wymioty przyćmiewane zimnym piwem
Od kilku lat zaczęły pojawiać się pieniądze z pisania w formie czeków, a rzeczywistość pozostała taka sama; może poza brakiem typowej pracy zarobkowej, której tak nienawidził – w końcu Bukowski mógł pić, obstawiać wyścigi konne i pisać, o czym marzył; choć sporym kosztem tj. występowania przed ludźmi. Nienawidził tego równie mocno, co zwykłej pracy, a mimo to sale pękały w szwach. Rutyną stało się wymiotowanie przed występami, wyzywania widzów na bójkę na parkingu i burdy przy oklaskach. Poczucie bycia postrzeganym jako wariat nie znikło, ale chociaż przyniosło pieniądze.
Spokojna rodzina versus narkotyki, alkohol i brak poczucia kontroli nad czymkolwiek
Jak więc mogła się odnaleźć Pamela w nietypowej rutynie amerykańskiego świntucha, która choć była młodą osobą, to przeżyła w swoim życiu już własny ślub, ciąże, urodzenie córeczki w wieku 16 lat, a także rozstanie z ojcem dziewczynki? Nie mogła raczej liczyć na nagrodę matki roku (jak sama wspomina w jednym z rozdziałów), ponieważ małą Stacey częściej niestety wychowywała babcia, pomimo szczerego pragnienia Pam, by dać małej prawdziwy dom. Zamiast tego przybliżała się do bezrobotności, tabletek, a także Bukowskiego, które wyniszczały ją coraz to mocniej. Bukowski nie chciał rodzinnego życia, bo choć był ojcem małej Mariny, to wolał raczej widywać ją niż pozwolić, by weszła w jego świat. Był bardzo zaborczy wobec swojego świata. Ona podzielona między dwa światy musiała wybrać i choć kochała Bukowskiego, to musiała pozostawić ten świat, by uratować siebie.
Skomplikowane wnętrze
Sam w końcu miał wewnątrz dwie natury, nad którymi nie potrafił do końca zapanować. Z jednej strony był dojrzały facet, który nauczył się żyć z bestiami, a z drugiej strony wiecznie wściekły, pryszczaty chłopiec skatowany przez ojca, odrzucony przez rówieśników, wyśmiany przez dziewczyny – właśnie ten drugi ujawniał się w nim nie tylko w literaturze, ale także w tych haniebnych momentach, jak chociażby absurdalny brak ufności wobec ludzi pięknych; uważał ich za pustych. Stąd też wielokrotne zarzuty do Pameli – szaleńczo wykrzyczane i okraszone wulgaryzmami oskarżenia o zdradę.
Buk wypił piwo i zszedł ze sceny, a szum pozostał
Zapiski Pameli Wood są pozostałością tego, co wydarzyło się prawie pół wieku temu, ale to nie tylko pewna próba odtworzenia wydarzeń, ale także obrazu pogmatwanej osobowości, która do końca pozostała sobą, choć połamaną przez przeszło pięćdziesiąt lat trudnych doświadczeń. We Wspomnieniach Scarlet najbardziej poruszyło mnie poczucie, które płynęło z zapachu słów; że to wszystko wydarzyło się w nie tak odległej przeszłości, a to o czym możemy przeczytać, działo się naprawdę wśród autentycznych i niestety także wadliwych ludzi. Możemy zobaczyć idola lub zwykłego pijusa oczami zwykłej szarej rzeczywistości i zobaczyć, no właśnie co?
Recenzja: Jakub Fornagiel
Zdjęcia: https://bukowski.net
Spodobała Ci się nasza recenzja książki “Charles Bukowski -Wspomnienia Scarlet” ? Zobacz nasze inne artykuły!
Przeczytaj również: Biografia Charlesa Bukowskiego
Znajdź ciekawe wydarzenia w naszej
